Πρόλογος

Στην αρχή ήταν το Χάος, η Γη και ο Ερωτας.

Μέσα στην απεραντοσύνη του κοσμικού Χρόνου από το Χάος προήλθαν το Ερεβος και η Νύχτα.

Με την επίδραση του Ερωτα γεννήθηκε ο  Αιθέρας και σκόρπισε λάμψη στο σκότεινο Χάος.

Επειτα η Μέρα που διαδέχεται διαρκώς τη Νύχτα.

Και ύστερα ήρθαν όλα αυτά που είναι γνωστά σε όλους μας.
Ο Υπνος και ο Θάνατος, η Απάτη και η Εριδα, ο Πόνος, η Λήθη, ο Λιμός, οι Μάχες, οι Φόνοι, η Δυσνομία και ο Όρκος που προήλθαν από την Νύχτα και ο Ουρανός, τα Ορη, ο Πόντος και οι αμέτρητοι Θεοί που γεννήθηκαν από την Γη.

Ο αιθέρας αποτέλεσε σημαντικό μέρος της προσπάθειας των επιστημόνων για την κατανόηση του Σύμπαντος, από τον Αριστοτέλη (και τους παλαιότερούς του) μέχρι τους επιστήμονες - ερευνητές της σύγχρονης εποχής. Παράλληλα όμως, ο αιθέρας υπήρξε και ένα πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ των επιστημόνων για τον αν υφίσταται ή όχι.
Με την δημοσίευση της θεωρίας για την  Ειδική Σχετικότητα η ύπαρξη του αιθέρα εγκαταλείφθηκε οριστικά.
Εντούτοις όμως, σύγχρονες απόψεις που πηγάζουν από την Κβαντομηχανική, έρχονται να διαψεύσουν την αντίληψη αυτή και να αναστήσουν για ακόμα μία φορά την ιδέα του αιθέρα.
Τον τελευταίο καιρό οι επιστήμονες όλο και πιο πολύ καταλήγουν στο συμπέρασμα, ότι ο ΑΙΘΕΡΑΣ ΩΣ ΟΥΣΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΒΑΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ και έχει  στενή σχέση με το ύδωρ, έχει την ικανότητα να διαπερνά τον κάθε χώρο, να διατηρεί και να μεταδίδει την πληροφορία.                                               

                                                    

Ω Διός υψιμέλαθρον έχων κράτος αιέν ατειρές
άστρων ηελίου τε σεληναίης τε μέρισμα
πανδαμάτωρ πυρίπνου πάσι ζωοίσιν έναυσμα
υψιφανής Αιθήρ κόσμου στοιχείον άριστον
αγλαόν ώ βλάστημα σελασφόρον αστεροφεγγές
κικλήσκων λίτομαί σε κεκραμένον εύδιον είναι

                                                          Ορφικά